خلاصهٔ زندگینامهٔ سرلشکر شهید عباس بابایی

تولد و تحصیلات
عباس بابایی سال ۱۳۲۹ در قزوین متولد شد. دوران ابتدایی را در دبستان دهخدا و متوسطه را در دبیرستان نظام گذراند. با وجود قبولی در رشتهٔ پزشکی در کنکور سراسری، به دلیل علاقهٔ شدید به خلبانی، از تحصیل در پزشکی انصراف داد و در سال ۱۳۴۸ وارد دانشکدهٔ خلبانی نیروی هوایی شد. در سال ۱۳۵۱ با درجهٔ ستوان دومی فارغ‌التحصیل شد و سپس برای گذراندن دورهٔ پیشرفتهٔ خلبانی به آمریکا اعزام شد. در آنجا در یکی از اقدامات تحسین‌برانگیز، نیمه‌شب برای دفع وسوسه‌های شیطان می‌دوید که این موضوع در بولتن آموزشی پایگاه منتشر شد و نشان از تعهد مذهبی عمیق او داشت.

ازدواج و خانواده
در ۴ شهریور ۱۳۵۴ با دختردایی خود «ملیحه حکمت» ازدواج کرد و صاحب سه فرزند شد: دختری به نام «سلما» و دو پسر به نام‌های «محمد» و «حسین». هنگام شهادت ۳۷ سال داشت.

فعالیت‌ها در انقلاب اسلامی
شهید بابایی در دوران خدمت در نیروی هوایی، با وجود فضای فساد در ارتش طاغوت، یکی از متعهدترین و تیزهوش‌ترین افسران بود. با اوج‌گیری انقلاب، به جمع پرسنل انقلابی پیوست و پس از پیروزی انقلاب، به دلیل پایبندی مذهبی و مواضع قوی در برابر انحرافات، به عنوان سرپرست انجمن اسلامی پایگاه هشتم شکاری اصفهان انتخاب شد. در سال ۱۳۵۸ در شرایطی که گروهک‌های منافق به دنبال انحلال ارتش بودند، با بینش عمیق خود در حفظ دستاوردهای انقلاب کوشید.

فعالیت‌ها در دوران دفاع مقدس
پس از شروع جنگ تحمیلی، بابایی رشادت‌های بسیاری از خود نشان داد و به دلیل مهارت و تجربه در عملیات‌های متعدد، به درجهٔ سرهنگی رسید و در اردیبهشت ۱۳۶۶ به پیشنهاد رئیس شورای عالی دفاع و تأیید امام خمینی، به درجهٔ سرتیپی نائل آمد. از سمت‌های مهم او می‌توان به فرماندهی پایگاه هشتم شکاری اصفهان (مرداد ۱۳۶۰) و معاونت عملیاتی نیروی هوایی (آذر ۱۳۶۲) اشاره کرد.

وی در طول جنگ، بیش از سه هزار ساعت پرواز با انواع هواپیماهای شکاری داشت و فقط در یک سال و نیم آخر، بیش از ۶۰ مأموریت جنگی را با موفقیت به انجام رساند. در عملیات‌های مختلف حضوری فعال داشت و شخصاً در قرارگاه‌ها به بررسی طرح‌های عملیاتی می‌پرداخت. یکی از اقدامات برجستهٔ او، اجرای طرحی در سال ۱۳۶۶ برای عبور سالم کشتی‌های تجاری از تنگهٔ خورموسی در خلیج فارس بود که منجر به عبور امن ۴۰ فروند کشتی غول‌پیکر شد.

با وجود داشتن سمت معاونت عملیاتی، هرگز خود را از صحنهٔ نبرد جدا نمی‌کرد و شخصاً در پروازهای عملیاتی شرکت می‌نمود و می‌گفت: «اگر پرواز نکنم، احساس ضعف خواهم کرد، زیرا هستی خود را در میدان جنگ می‌بینم.»

شهادت
در سال ۱۳۶۶، نامش برای سفر حج نوشته شد، اما در آخرین لحظات در فرودگاه از رفتن صرف‌نظر کرد و گفت: «مکه من این مرز و بوم است. مکه من آب‌های گرم خلیج فارس و کشتی‌هایی هستند که باید سالم از آنها عبور کنند.» خانواده را به حج فرستاد اما خودش ماند. همسرش از مکه با او تماس گرفت و او گفت که ان‌شاءالله تا عید قربان خود را به آنها می‌رساند.

سرانجام در روز عید قربان، ۱۵ مرداد ۱۳۶۶، در تبریز با هواپیمای دوکابینهٔ اف-۵ به همراه سرهنگ علی‌محمد نادری (خلبان کابین جلو) برای آخرین مأموریت پروازی خود عازم شد. پس از بمباران مواضع دشمن و در مسیر بازگشت، هواپیمایشان مورد اصابت گلوله‌های تیربار ضد هوایی قرار گرفت و گلوله حنجرهٔ شهید بابایی را پاره کرد. او در سن ۳۷ سالگی در روز عید قربان به شهادت رسید و به عبارتی، پس از سال‌ها قربانی کردن نفس، جان خود را نیز در راه محبوب فدا کرد.